Kot domowy (Felis catus) znany był już w starożytnym Egipcie, Rzymie, Grecji i Chinach. W Europie rozpowszechniony dopiero około XII wieku. W chwili obecnej wyróżnić można wiele ras, różniących się wyglądem i rozmiarami. Mogą mieć długie, jedwabiste futro lub być go całkiem pozbawionym. Niektóre mają zredukowane ogony albo uszy. Niektóre rasy hoduje się także ze względu na cechy charakteru. Prawdopodobnie wszystkie z nich pochodzą od kota nubijskiego, (który przez niektórych zoologów uważany jest za ten sam gatunek, co żbik i dzikie koty Afryki i Azji Środkowej oraz Zachodniej.
Koty trzymane są w domach, jako towarzysze lub tępiciele gryzoni. Jednak w niektórych częściach świata są lub były hodowane na mięso i futro oraz jako obiekt kultu.

Dużym problem są obecnie dziko żyjące koty, które dokarmiane przez dbających o nie ludzi, mogą się w zasadzie nieograniczenie rozmnażać. Problem pojawia się, gdy z jakiś powodów tych ludzi zabraknie, jak na przykład ostatnio w stoczniach, gdzie nagle kilkaset zwierzaków zostało pozbawionych dotychczasowego źródła pokarmu. Dokarmiane koty bywają także uciążliwe na osiedlach mieszkaniowych, gdzie zaczynają znaczyć teren, rozkopywać rabatki i chodzić po maskach samochodów zostawiając ślady. Jeden czy dwa koty nie stanowią większego problemu, a nawet wywierają pozytywny wpływ na lokalne środowisko, eliminując myszy. Natomiast, gdy robi się ich zbyt dużo, zaczynają być uciążliwe.
Dobrym rozwiązaniem sytuacji jest sterylizacja dzikich kotów oraz stawianie specjalnych domków, w których mogą przesiadywać, nie przeszkadzając okolicznym mieszkańcom. Wiele miast prowadzi tego typu akcje.

Według danych czasopisma „KOT” zwierzęta te są obecne w jednej trzeciej gospodarstw domowych, osiągając w ten sposób przewagę nad psami. Być może przyczyna takiego stanu rzeczy jest fakt, że kota nie trzeba codziennie, niezależnie od pogody, wyprowadzać na spacery. Wystarczy mu kuweta z piaskiem lub specjalna ściółką lub jeśli mamy do czynienia z kotem wychodzącym – otworzenie drzwi. Zwierzę wychodzące warto jednak zaopatrzyć w wizytówkę, gdyż zbyt ładny i ufny kotek może zostać uznany z zagubionego i chętnie przygarnięty.
Miej uciążliwe od psów są także rybki czy chomiki, jednak koty są od nich bardziej kontaktowe i samodzielne. Podobno, jeśli ktoś chce być podziwiany bierze psa, jeśli chce podziwiać bierze kota.

Koty są zwierzętami domowymi, które zachowały dość dużą niezależność. Mówi się o nich, że chodzą własnymi drogami. Są niezwykle inteligentne, jednak wydane polecenie wykonują jedynie wtedy, gdy widzą w tym jakiś interes. Wbrew powszechnej opinii mogą one bardzo dużo się nauczyć. Poczynając od zakazu chodzenia po stołach, szafkach i firankach, kończąc na dawaniu głosu, przychodzeniu na dźwięk swojego imienia czy chodzenia na spacery na smyczy lub bez niej. Niektóre potrafią także otwierać drzwi czy szafy oraz spuszczać wodę w ubikacji. Ponieważ jednak większość właścicieli zakłada, że kot to indywidualista i nic się z tym nie da zrobić, więc nawet nie próbują.

Bardziej przywiązane do właścicieli i miejsca zamieszkania wydają się być kotki. Kocury częściej na długo opuszczają swoje domy, bo dopiero po jakimś czasie wrócić. Szczególnie widoczne jest to, gdy któraś z samic mieszkających w pobliżu dostanie rui lub inaczej marcowania, (choć ma to miejsce nie tylko w marcu). Wówczas samce walczą o prawo do zapłodnienia. Wydają przy okazji głośne dźwięki, które często przypominają płacz małego dziecka. Jeśli ostrzeżenia głosowe nie dają rezultatów, wówczas dochodzi do starcia, często dość groźnego w skutkach. Co ciekawe, zwycięstwo wcale nie daje pewności, co do ojcostwa, gdyż często zdarza się, że młode w jednym miocie mają kilku ojców.
Ciąża kotki trwa około 60 dni, zaś w ciągu jednego roku samica może odchować od 2 do 5 miotów, a w każdym z nich od 1 do 8 młodych.

W Polsce Światowy Dzień Kota obchodzony jest już po raz piąty. Od początku istnienia święta w naszym kraju, miesięcznik „KOT” organizuje ogłoszenie wyników plebiscytu na „kociarza roku”. Wybierają go czytelnicy czasopisma. W tym roku patronat nad wydarzeniem objęła Fundacja Viva! "Kociarzem roku 2007" został prezydent Lech Kaczyński, znany miłośnik kotów. Pomysłodawcą obchodów kociego święta w Polsce jest Wojciech Albert Kurkowski, redaktor naczelny miesięcznika "Kot", prezes Polskiej Federacji Felinologicznej "Felis Polonia" i międzynarodowy sędzia felinologiczny.